ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ δεν είμαστε άνθρωποι του πνεύματος, είμαστε άνθρωποι του σώματος, κάνουμε μια χειρωνακτική εργασία, σχεδόν αθλητική. Επειδή σε κάθε νέα παράσταση θα χρειαστούμε ένα καινούργιο σώμα, μια καινούργια ψυχή, και αυτό το πλάθεις στην πρόβα. Εκεί καλείσαι να βρεις έναν νέο τρόπο να μιλάς, να στέκεσαι, να περπατάς, ακόμη και να νιώθεις ή να σκέφτεσαι. Στην ουσία όλοι μαζί σμιλεύουμε ένα μικρό σύμπαν, που θα πρέπει κάτι να έχει να πει στο κοινό.
ΑΝ Η ΠΡΟΒΑ ΕΙΝΑΙ η φαντασίωση, η παράσταση είναι το σεξ, ο έρωτας. Αν η πρόβα είναι η μελέτη, η παράσταση είναι το πείραμα, όπου «βάζεις» όλα τα δεδομένα, αλλά δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει, αν το αποτέλεσμα θα εκραγεί. Η πρόβα είναι κάτι ελεγμένο, υπολογισμένο, η παράσταση είναι κάτι ανεξέλεγκτο, κάτι που προσπαθεί να φτιάξει τη δική του ζωή στη σκηνή. 

TO BE OR NOT TO BE. Το γνωστό ερώτημα του Άμλετ δεν είναι κάτι δεδομένο, εξαρτάται από τη μετάφραση. Ο Διονύσης Καψάλης το έχει μεταφράσει «Να είσαι ή να μην είσαι;», που είναι πιο κοντά στο σεξπιρικό κείμενο. Αναφέρεται στην ίδια την ύπαρξη, αναρωτιέται πώς πρέπει να είσαι στη ζωή: παθητικός και αφημένος ή έντονος και ανατρεπτικός, με τη ζωή στα χέρια σου, ακόμη και θυμωμένος και ανεξέλεγκτος; 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΗΜΟΥΝ πάντα κάτι ανάμεσα. Για αρκετές περιόδους απλώς υπήρχα με κάτι να στριφογυρίζει στο μυαλό μου, αλλά αδρανής. Και άλλες φορές τολμούσα να κάνω πράγματα, πληρώνοντας ένα μεγάλο τίμημα. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το συμπέρασμα του έργου. Ο Άμλετ, στο τέλος, σοφός πια, απαντά: Ούτε να είσαι ούτε να μην είσαι, αλλά να είσαι παρών, να είσαι έτοιμος για ό,τι φέρει η ζωή, ό,τι και να σου συμβεί. Να είσαι ισορροπημένος, ό,τι και να συμβαίνει γύρω σου. 

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΠΟΡΕΙ να δώσει τα πάντα στο κοινό, κυρίως όμως δίνει αυτό που το κοινό είναι έτοιμο να δεχτεί. Εάν κάποιος παρακολουθήσει μια ωραία παράσταση και δεν θέλει με κανέναν τρόπο να θέσει ερωτήματα για τη ζωή και τον εαυτό του, επειδή έτσι νιώθει πιο ασφαλής, πιο σίγουρος, τότε δεν θα πάρει τίποτε. Μπορεί να συγκινηθεί λίγο, να διασκεδάσει, όμως μετά θα την ξεχάσει. Αν όμως κάποιος αναρωτιέται και αναζητά κάτι που δεν μπορεί να ορίσει, τότε μπορεί σε μια παράσταση να το βρει, να του αποκαλυφθεί, και αυτή η παράσταση μπορεί να του αλλάξει τη ζωή.

ΠΡΟΣΤΡΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ για να αντέξουμε αυτή τη ζωή. Επειδή η ζωή, χώρια από τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας, είναι αβάσταχτη. Η τέχνη μάς κάνει για λίγο αθάνατους, μας κάνει να ξεχνάμε ποιοι είμαστε, το όνομά μας, μας επιτρέπει να αφήσουμε πίσω το Εγώ μας.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ μεγάλη χαρά. Αλλά και πίκρες. Κυρίως, μου προσφέρει την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι πιο σοβαρό από εμένα, που θα το πλησιάσω μόνο όταν δεν είμαι πια σοβαρός, όταν θα μπορώ να καταλάβω ποσο σχετικά είναι όλα στη ζωή μου, πόσο άχρηστα όλα όσα κατέχω. Και μου έμαθε ότι υπάρχει κάτι το οποίο είναι σημαντικότερο απ' όλα αυτά που για να το ανακαλύψω θα πρέπει να βάλω τη μάσκα, να νιώσω ελεύθερος από τον καθωσπρεπισμό μου και να γίνω ο εαυτός μου. 

ΑΝ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, θα ήθελα να είχα σπουδάσει επιστήμων, ερευνητής. Ακόμη και τώρα μου αρέσει να διαβάζω, κυρίως Φυσική, και να παρακολουθώ τις εξελίξεις της.

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ έναν υπέροχο γιο, μια καταπληκτική γυναίκα και λίγους αλλά καλούς φίλους. Και όλα αυτά προσπαθούν να με κάνουν έναν καλύτερο άνθρωπο, αλλά εγώ αντιστέκομαι πολύ. Αντιστέκομαι για να μην ξεβολευτώ. Φοβάμαι να γίνω καλύτερος, επειδή νομίζω πως θα χάσω τις σταθερές μου και τις βεβαιότητές μου. Μερικές φορές νιώθω ότι τα καταλαβαίνω όλα, για ένα δευτερόλεπτο έχω συνείδηση των πάντων. Τότε συνειδητοποιώ ότι ο εαυτός μου είναι και η μεγαλύτερή μου φυλακή.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΥΣΤΙΚΑ για μια δεμένη οικογένεια. Υπάρχει μόνο η αγάπη, στην πιο ολοκληρωμένη της έννοια, σ’ αυτήν που τα χωράει όλα. Και γι' αυτό και είναι δυσεύρετη. Εμένα πάντως η οικογένειά μου δίνει χαρά. 

Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΜΕ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ, όταν καταλαβαίνω ότι δεν έχω το κουράγιο να τρέχω πάνω κάτω μαζί του, ότι κουράζομαι πια μ’ αυτά που μου ζητάει. Και με μικραίνει όταν παίζω μαζί του με τα αυτοκινητάκια. Η αθωότητά του, η αφέλειά του, αλλά κυρίως η απέραντη περιέργειά του για τον κόσμο είναι αυτό που κρατάω. Το να βλέπω τον κόσμο, κάθε μέρα, σα να ήταν η πρώτη φορά. Και αυτό να κρατήσει για πάντα. 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ είναι ηθοποιός, κάνουμε το ίδιο επάγγελμα, πράγμα που μας βοηθάει πολύ. Ξέρουμε τις συνθήκες, τα ωράρια, τις δυσκολίες, τις αγωνίες του επαγγέλματος, δείχνουμε κατανόηση ο ένας στον άλλον. Από την άλλη είμαστε και οι δυο αιθεροβάμονες, χρειαζόμαστε μια γερή δόση πραγματικότητας για να πατήσουμε στη γη. Ευτυχώς μας την προσφέρουν και το παιδί, και οι φίλοι, και οι γονείς μας.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ του παιδιού, η σχέση μας έχει αλλάξει, έχουμε γίνει άλλοι άνθρωποι, και εγώ για τη γυναίκα μου και εκείνη για μένα. Μου αρέσει να την βλέπω να παίζει με το παιδί και να ξεχνιέται. Αναρωτιέμαι γιατί αυτή η σκηνή δεν κρατάει μια ζωή, μετά όμως καταλαβαίνω ότι μια ιδανική ζωή δεν θα είχε νόημα. Και ό,τι περνάμε τελικά μου αρέσει, όλες αυτές οι δυσκολίες και οι χαρές.

ΩΣ ΖΕΥΓΑΡΙ χρειαζόμαστε τον χρόνο και τον χώρο μας. Και όταν το παιδί πηγαίνει στους παππούδες του να κοιμηθεί, εμείς είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτό βέβαια γκρινιάζει, αλλά ένα διάλειμμα μάς χρειάζεται. Όπως και κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να μένει εντελώς μόνος, ακόμη και από τη σχέση του. Αν δεν αισθάνεσαι αυτή την ανάγκη, είναι ύποπτο για τη σχέση, σημαίνει ότι έχει φορτώσει τη ζωή του στον άλλον.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, πιστεύω στην εργασία, στη δημιουργικότητα, στη οικογένεια, πιστεύω στην καθαρή δική μου σκέψη, χωρίς ιδεοληψίες και ψευδαισθήσεις. Και θεωρώ πως ο σημαντικότερος κανόνας στη ζωή είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να συνυπάρχουν.

ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΑΥΛΑΙΑ, κάθε φορά η διάθεσή μου μπορεί να είναι και διαφορετική. Τις περισσότερες φορές βαριέμαι πάρα πολύ και λέω “Άντε πάλι, για μια ακόμη φορά θα ξεκινήσουμε να παίζουμε...”. Όταν μπαίνεις βέβαια, αυτή η αίσθηση φεύγει. Είναι ωραίο να σε πιάνει βαρεμάρα, επειδή μετά πρέπει να βρεις έναν άλλο λόγο για να παίξεις. Επαναδημιουργεις τον ηθοποιό που είσαι. 

ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ Η ΑΥΛΑΙΑ, πάντα νιώθω ανακούφιση και λέω «Αχ, τελειώσαμε, πάμε να φάμε τώρα...».


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο Χρήστος Λούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, εγκατέλειψε όμως τη σχολή του για να σπουδάσει υποκριτική στο Ελληνικό Θέατρο Τεχνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1999. Έχει λάβει μέρος σε αρκετές παραστάσεις του Εθνικού Θεατρου, σε αρχαίες τραγωδίες, σύγχρονα και κλασικά έργα καθώς και σε κινηματογραφικές ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές (Κλείσε τα Μάτια, Δυο Μέρες Μόνο). Με την ομάδα του Εθνικού Θεάτρου συμμετείχε το 2006 σε περιοδεία στη Νέα Υόρκη, για το θεατρικό έργο Πέρσες του Αισχύλου και το 2012 στο Shakespeare Festival που διοργάνωσε το Globe Theatre στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας. Το 2003 τιμήθηκε με το βραβείο Χορν για τον ρόλο του Ερωτόκριτου, ενώ το 2008 για την ερμηνεία του στην ταινία Σκλάβοι στα Δεσμά τους τιμήθηκε με το βραβείο Β΄Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Κατοικεί στην Αθήνα, είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Έμιλυ Κολιανδρή και έχουν ένα παιδί.


Info:
Η ταυτότητα της παράστασης
Ο Άμλετ του Σέξπιρ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, παρουσιάζεται στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Πρωταγωνιστούν ακόμη: Αμαλία Μουτούση, Ορφέας Αυγουστίδης, Κώστας Βασαρδάνης, Γιώργος Γάλλος, Γιώργος Γλάστρας,  Νικόλας Παπαγιάννης, Άλκηστις Πουλοπούλου, Γιώργος Τζαβάρας, Θάνος Τοκάκης, Χάρης Φραγκούλης, Νίκος Χατζόπουλος. Από τις 14 Ιανουαρίου μέχρι την 1η Φεβρουαρίου.


Ιούλιος 2018

>